Hoe een klein land groot kan zijn

09 januari 2014

In 1988 heb ik, als klein jongetje, het Nederlandse elftal Europees kampioen zien worden. De beelden van de voetbalwedstrijd zijn me niet echt bijgebleven. Wat ik me van die wedstrijd vooral herinner is het lied "Hoe een klein land groot kan zijn" van André Hazes.


Nu ruim 25 jaar later ben ik bij stichting Moria aan de slag. In het begin kreeg ik soms het idee dat stichting Moria als een klein visje in een hele grote vijver zwemt. Het beeld van David en Goliath kwam bij mij op.

Onze doelgroep, (ex-)gedetineerde jongemannen, hoor ik vaak praten over het gevoel dat er op hen wordt neergekeken. Hoe verklaar je bijvoorbeeld een gat van 2 à 3 jaar als je gaat solliciteren? Vandaag de dag gedurende de crisis liggen de banen niet voor het oprapen. Desondanks hebben wij zo nu en dan toch het geluk een werkgever te treffen die een van onze jongens een eerlijke kans wil geven.

Waar het eigenlijk om gaat is dat het gevoel soms erg overheerst dat het verleden hen blijft achtervolgen. "Men ziet alleen wat ik niet goed heb gedaan. Maar dat ik nu maanden op het rechte pad ben en ontzettend hard mijn best doe, wordt niet gezien", zeggen de bewoners van Moria dan. Dat gevoel begrijpen wij bij Moria heel goed. Het is heel simpel om te zeggen dat het een gevolg is van het verleden. Dan maak je je er te gemakkelijk vanaf. Dat gevoel raakt de jongens diep van binnen. Want willen we niet allemaal geaccepteerd worden en complimenten ontvangen voor de goede dingen die we doen? Steeds maar de vinger op de oude zere plek leggen werkt niet. De toekomst ligt voor ons. Het verleden moeten we accepteren maar op een gegeven moment achter ons laten.

Inmiddels werk ik alweer meer dan anderhalf jaar bij stichting Moria en ben ik van mening dat juist die kleinschaligheid waar ik in het begin aan refereerde onze kracht is! Deze kleinschaligheid zorgt er voor dat we nog steeds, zoals in het verleden, een goede aansluitingen hebben op de beleef- en leefwereld van onze jongens. Want net als het voetbal zijn onze jongens gedurende de jaren erg veranderd. Wat in 1988 werd gezien als hoogstaand voetbal is vandaag de dag vergeleken met het tikkietak-voetbal van FC Barcelona vreselijk achterhaald. Maar voor die tijd was het perfect. Zo zijn wij bij Moria de afgelopen jaren ook volop veranderd. Denk aan de nieuwe manier van begeleiden. Waar voorheen hulpverlening centraal stond, is er nu veel meer oog voor zelfredzaamheid en begeleiding. Als alles voor je wordt gedaan, leer je er niet veel van. Nu ligt de focus meer op het samen doen of de jongens geheel zelfstandig zaken op laten pakken. Basis van dit alles is het motiverend begeleiden. Stichting Moria dankt haar bestaansrecht aan de jongeren. Dat weten wij bij Stichting Moria heel goed. Vandaar dat we ook erg veel belang hechten aan meebewegen waar het kan en een streep trekken waar grenzen worden overschreden.

Uiteindelijk gaat het erom dat we allemaal dingen hebben waar we tegenop kijken of dat we ons klein voelen op sommige momenten. Vandaar ook de keuze om André Hazes hier te citeren. Want hoe fantastisch is het dat iets kleins toch groot kan zijn. Een klein gebaar van jou naar een ander kan als iets groots worden aanschouwd. Denk bijvoorbeeld aan het uitspreken van vertrouwen naar iemand, of iemand blijven steunen door dik en dun. Vaak zijn het de kleine dingen in het leven die ons het gelukkigst maken. Een vriendelijke man wees mij kort geleden op de volgende uitspraak van Confucius "het beste moment om een boom te planten is 10 jaar geleden, het op een na beste moment is nu".

Said Tahri, persoonlijk begeleider