Oud-deelnemer Leen Konijn (36)

oud-deelnemer leen

Leen woonde in 2000 en 2001 bij Stichting Moria. Een van de redenen van zijn komst naar Moria was de onoverzichtelijke schuldenbrij waar hij mee kampte, gebundeld in wat hij zelf zijn ‘ellendemap’ noemde.

Hoe staat het anno 2007 met je ellendemap?

“Ha, die is op een klein bedrag na helemaal verdwenen! Dan ben je wel zeven jaar verder… Die schulden had ik in mijn eentje niet kunnen wegwerken. Ik had op een gegeven moment zeven schuldeisers op mijn dak en zag echt door de bomen het bos niet meer. Moria heeft me enorm geholpen. Het is toch anders wanneer er een stichting achter je staat die je helpt met mensen benaderen dan wanneer je in je eentje moet gaan bellen naar al die instanties.

Hoe kijk je terug op je Moriatijd?

Ik heb zelf hard gewerkt om de draad van mijn leven weer op te pakken. Ik kwam met niks en als je ziet wat ik nu allemaal heb…Dat is allemaal begonnen bij Moria, waar ik een nieuwe start maakte. Eerst je ellende oplossen en dan weer verder met je leven. Ik heb veel aan Moria te danken, maar ik heb er zelf natuurlijk ook mijn bijdrage aan geleverd. Heel wat bewoners heb ik onderuit zien gaan. Die waren er dan blijkbaar nog niet klaar voor.

Waar sta je nu?

de ellendemap van leen

Via Moria heb ik een opleiding webdesign kunnen volgen en dat begint nu zijn vruchten af te werpen. Ik heb sinds drie weken een vaste baan in de IT met een opleidingstraject van twee jaar en een auto van de zaak. En ik ben in Nijmegen mijn oude jeugdliefde uit Arnhem weer tegengekomen. We zijn getrouwd en ik heb nu een stiefdochter van 7 jaar, twee hondjes en een flat. Echt mijn basis, zeg maar.

Zo ben ik toch van straatschoffie via Moria een ‘nette burger’ geworden. Lachend: met hier en daar wat kanttekeningen natuurlijk, want ik zal toch altijd wel een beetje een rotjong blijven! Maar zonder gekheid: dankzij Moria heb ik mijn leven goed op poten kunnen krijgen en daar blijf ik ze tot de dood dankbaar voor.

Zou je opnieuw kiezen voor een verblijf bij Moria?

Absoluut! Als je vrijkomt met je plastic tasje, zonder onderdak en mét schulden, kun je alleen maar denken “hoe moet ik hier ooit uitkomen, waar moet ik beginnen, waar houdt het op?” Je staat gewoon van het ene op het andere moment op straat en Moria heeft dan dat plekje te bieden wat je keihard kunt gebruiken. Ik zou daar geen twee keer over hoeven na te denken.

Ik vind het jammer dat Moria maar zo weinig mensen kan plaatsen. Er zijn er duizenden die jullie hulp kunnen gebruiken. Ik beschouw het nog steeds als een zegen dat Moria tegen mij heeft kunnen zeggen “Kom jij maar, Leen.”

Wat wil je Stichting Moria toe wensen voor de komende 12,5 jaar?

Ik hoop dat jullie 20 plaatsen krijgen en dat dat er nog eens een keertje 40 en dan 60 worden. Lekker doorgaan waar jullie mee bezig zijn, het gaat hartstikke goed!”